Nawóz stymuluje symbiotyczne działanie bakterii ryzosfery i mikoryzy indukując aktywację w roślinnych mechanizmów samoobrony przed szkodnikami: Turkuć podjadek, Pędraki, Chowacze, Rolnice, Larwy chrząszczy, motyli i muchówek, Zmienniki, Drutowce, Śmietki, Pchełki, Wciornastki, Mszyce, Mączliki.

Larwa ćmy bukszpanowej po 4 tygodniach po zastosowaniu

 Pędrak po 4 tygodniach po zastosowaniu

 Turkuć podjadek po 4 tygodniach po zastosowaniu

Przez mikoryzę roślina jest pobudzana w celu: stymulacji zagęszczania ściany komórkowej, wzrostu wydłużeniowego korzeni, wytwarzania kalusa i lignin, a także wytwarzania przeciwutleniaczy takich jak : fitoaleksyny i polifenole, które pomagają w endogennej obronie rośliny.

Bakterie ryzosferyczne korzystnie wpływają na odżywianie roślin. Dodatkowo w warstwie korzeniowej  występuje duża liczba bakterii wolno żyjących, które mają zdolność wiązania azotu cząsteczkowego. Po mineralizacji związków organicznych pochodzących z obumarłych bakterii rośliny mogą korzystać z azotu mineralnego. Mikroorganizmy występujące w ryzosferze korzeni wpływają na przyspieszenie procesów mineralizacji substancji organicznych, zwiększając w glebie ilość dostępnych dla roślin form azotu i fosfor oraz na rozwój systemu korzeniowego

Konidium lub blastospora Isaria fumosorosea ląduje na odpowiednim żywicielu, wytwarza enzymy, które przenikają przez kutikulę owada. Następnie do hemocelu wrasta rurka zarodkowa i grzyb rozmnaża się wewnątrz ciała owada. Grzyb może również dostać się przez spiracles, usta lub otwór odbytowy. Grzybnia rozprzestrzenia się w hemolimfie i tkankach, w końcu wychodzi z owada i wytwarza konidia. Śmiertelność owada została przypisana odprowadzeniu jego substancji odżywczych, zniszczeniu tkanek i uwolnieniu toksyn.

Wywołuje u owadów tzw. różową muscardynę – chorobę grzybową prowadzącą do śmierci żywiciela.

SCHEMAT DZIAŁANIA

Grzyb Isaria fumosorosea przechodzi cykl życiowy typowy dla entomopatogenów, infekując owady poprzez kontaktowe zarodniki (konidia lub blastospory). Po zetknięciu zarodnika z powierzchnią ciała owada, kiełkuje on i wytwarza enzymy (np. chitynazy, proteazy) umożliwiające penetrację przez kutykulę (oskórek) gospodarza. Strzępki grzyba wnikają do hemocelu owada i intensywnie namnażają się wewnątrz ciała, mechanicznie uszkadzając narządy wewnętrzne i powodując nekrozę tkanek. Równocześnie grzyb wydziela toksyny i metabolity wtórne do hemolimfy, zaburzając metabolizm i osłabiając układ odpornościowy owada. Zainfekowany szkodnik najpierw przestaje żerować i poruszać się, a następnie ginie – zwykle w ciągu około 5–10 dni od infekcji, w zależności od warunków i wrażliwości gospodarza. Po śmierci owada, w warunkach wysokiej wilgotności, grzybnia I. fumosorosea wyrasta na zewnątrz ciała i tworzy masę zarodników, często nadając trupowi owada charakterystyczny różowawy nalot. Nowo powstałe zarodniki mogą infekować kolejne ofiary, rozprzestrzeniając chorobę w populacji szkodnika. W ten sposób I. fumosorosea potrafi samorzutnie utrzymywać się w środowisku zasiedlonym przez podatne owady, wywołując lokalne epizoocje (wzmożone zachorowania) wśród szkodników. Śmierć owada jest skutkiem kombinacji wyczerpania składników odżywczych, destrukcji tkanek oraz działania toksyn grzybowych.

Należy dodać, że grzyb ten infekuje ofiary przez kontakt bezpośredni – nie musi być spożyty przez owada, co odróżnia go od patogenów bakteryjnych czy wirusowych. Ważne jest zapewnienie dobrego pokrycia roślin preparatem zawierającym zarodniki, tak by doszło do kontaktu z ciałem szkodnika. I. fumosorosea może infekować wszystkie ruchome stadia owadów (larwy, poczwarki, dorosłe), a w niektórych przypadkach nawet jaja (np. u mączlików obserwowano zakażanie jaj składanych na opryskanej powierzchni). Biologicznie istotną cechą jest też zdolność tego grzyba do przezwyciężania mechanizmów obronnych owadów – badania wykazały, że infekcja I. fumosorosea potrafi aktywnie modulować i tłumić odpowiedź immunologiczną gospodarza (np. gąsienic tantnisia krzyżowiaczka Plutella xylostella), co zwiększa skuteczność zakażenia. Dzięki wielotorowemu mechanizmowi działania (mechanicznemu i chemicznemu) szkodniki nie rozwijają łatwo odporności na ten patogen, o czym szerzej w dalszych częściach raportu.

Stosować doglebowo przed każdym cyklem produkcyjnym: warzyw, kwiatów, roślin rolniczych i ozdobnych oraz drzew i krzewów owocowych a także na plantacjach truskawek i innych roślin jagodowych.
Na plantacjach wieloletnich i na terenach ozdobnych, zielonych i rekreacyjnych podawać doglebowo corocznie na wiosnę lub po zaobserwowaniu żerowania szkodników.

Grzyb I. fumosorosea cechuje się bardzo szerokim spektrum żywicieli. Wrażliwe na zakażenie są owady z ponad 25 rodzin, a także niektóre roztocze. Jako entomopatogen działa głównie na szkodniki ssące i drobne owady oraz stadium młodociane większych owadów. Do najważniejszych grup szkodników roślin uprawnych zwalczanych przez I. fumosorosea należą:

• Pluskwiaki równoskrzydłe (Hemiptera: Sternorrhyncha) – mączliki (Aleyrodidae) są szczególnie podatne na infekcje. Zarówno mączlik szklarniowy Trialeurodes vaporariorum, jak i mączlik ostroskrzydły (srebrzysty) Bemisia tabaci są skutecznie zwalczane przez preparaty z I. fumosorosea, co potwierdzono w wielu badaniach i zastosowaniach praktycznych. Oprócz mączlików, grzyb atakuje mszyce (Aphididae) – np. mszycę brzoskwiniową, mszycę kapuścianą i inne gatunki żerujące na warzywach i roślinach ozdobnych. Wrażliwe są również wełnowce i czerwce (Pseudococcidae, Coccidae) atakujące uprawy szklarniowe – obserwowano zakażenia np. u mącznika szklarniowego i misecznika cytrusowca. Skoczki i miodówki (psyllidy) także mogą być zwalczane.

• Wciornastki (Thysanoptera) – wciornastka zachodniego (Frankliniella occidentalis) oraz wciornastka tytoniowca (Thrips tabaci) efektywnie ograniczane są przez aplikacje I. fumosorosea, zwłaszcza w warunkach szklarniowych. Zarodniki grzyba mogą infekować zarówno osobniki dorosłe wciornastków, jak i larwy na roślinie, a nawet poczwarki w podłożu (stadium pre-poczwarki i poczwarki wciornastków występujące w glebie). Dzięki temu może redukować populację wciornastków we wszystkich stadiach rozwojowych.

• Chrząszcze (Coleoptera) – podatne są głównie stadia larwalne żerujące w glebie lub tkankach roślin. I. fumosorosea wykazuje patogenność wobec larw i poczwarek ryjkowców, np. opuchlaka truskawkowca (Otiorhynchus sulcatus) – szkodnika truskawek i roślin ozdobnych.

• Motyle (Lepidoptera) – grzyb atakuje przede wszystkim stadia gąsienic. Wrażliwe okazały się m.in. gąsienice tantnisia krzyżowiaczka (Plutella xylostella) – groźnego szkodnika kapustowatych. Badania wykazały także śmiertelność larw Spodoptera litura i S. frugiperda (gatunki sówki) po aplikacji preparatów z I. fumosorosea.

• Roztocze (Acari) – I. fumosorosea potrafi infekować nie tylko owady, ale i pajęczaki roztoczowe.

• Inne szkodniki – Do grup wrażliwych należą także wielkopąkowce (galasówki) i miniarki (Liriomyza spp.), których larwy w liściach mogą zostać zakażone przez grzyb jeśli zarodniki przenikną do miny.

MIKORYZA– Korzenie roślin, wspomagane przez otaczającą je gęstą sieć strzępek grzybów mikoryzowych, zyskują powierzchnię chłonną nawet kilka tysięcy razy większą.

Strzępki grzybowe transportują składniki pokarmowe i wodę z miejsc, do których korzenie roślin samodzielnie by nie sięgnęły.
Dzięki temu roślina jest znacznie silniejsza. Ma ułatwiony dostęp do wody i składników pokarmowych pobieranych z gleby. W polu czy w ogrodzie  przekłada się to na szybszy wzrost rośliny, roślina jest pełna zdrowia i wigoru a jednocześnie wymaga stosowania mniejszych dawek nawozów.

Najważniejszą korzyścią jaką przynosi mikoryza jest większa odporność roślin na choroby

Co daje jeszcze mikoryza ?

1. Lepsze możliwości wzrostu i rozwoju roślin,
2. Rośliny lepiej przyswajają składniki pokarmowe, zwłaszcza fosfor i azot
3. Lepsze wykorzystanie składników zawartych w nawozach i w glebie , dzięki czemu można zmniejszyć ilość wykorzystywanych nawozów,
4. Zwiększoną tolerancję roślin na suszę, zmiany temperatury, czy niekorzystny odczyn pH gleby,
5. Zwiększoną odporność roślin  na choroby (szczególnie te odglebowe,), co pozwoli zmniejszyć ilość stosowanych środków ochrony roślin

Bakterie ryzosferyczne (PGPR) – mechanizmy działania

Mechanizmy bezpośrednie wspierające wzrost roślin

 

Plant Growth-Promoting Rhizobacteria (PGPR) to pożyteczne bakterie glebowe zasiedlające ryzosferę (strefę korzeniową), które stymulują wzrost i plonowanie roślin za pomocą różnych mechanizmów. Do mechanizmów bezpośrednich zalicza się przede wszystkim zdolność takich bakterii do polepszania odżywienia roślin. PGPR wiązują azot atmosferyczny (diazotrofia) i udostępniają go roślinom w formie przyswajalnej, co zmniejsza zapotrzebowanie na nawozy azotowe.

Rozpuszczanie trudno dostępnych składników mineralnych to kolejny kluczowy mechanizm – PGPR uwalniają fosfor z nierozpuszczalnych związków glebowych dzięki wydzielaniu kwasów organicznych lub enzymów fosfataz. W ten sposób zwiększają dostępność fosforu (oraz innych pierwiastków jak potas czy cynk) dla korzeni, co pozwala ograniczyć nawożenie fosforowe i poprawia odżywienie roślin.

Drugą ważną grupą są mechanizmy pośrednie, dzięki którym PGPR wspomagają zdrowotność roślin i chronią je przed chorobami. W naturalnej glebie korzenie roślin są zasiedlane przez mieszaninę mikroorganizmów neutralnych, chorobotwórczych oraz korzystnych

Dawkowanie doglebowe : 5 litrów / ha wraz z dużą dawką wody (1 x w roku). Preparat należy wymieszać z wilgotną górną warstwą gleby lub obficie wmyć do gleby poprzez deszczowanie.
Na nadziemne części roślin w trakcie wegetacji stosować interwencyjnie co kilka dni jako opryski najlepiej wieczorem po oblocie pszczół na noc.
Dawkowanie na nadziemne części rośliny : 0,5 do 2 litrów / 200-1000 litrów wody co 10-14  dni (oprysk).

Metarhizium anisopliae

Metarhizium anisopliae  to entomopatogeniczne grzyby glebowe, odgrywające ważną rolę jako biologiczne środki ochrony roślin. Występują naturalnie w glebie na całym świecie i wykazują zdolność do infekowania wielu szkodliwych owadów (zarówno glebowych, jak i żerujących na częściach nadziemnych roślin).

Mechanizm działania entomopatogenicznego grzyba Metarhizium

Grzyby z rodzaju Metarhizium atakują owady przez kontakt bezpośredni – infekcja kontaktowa. Proces rozpoczyna się od przylgnięcia zarodników (konidiów) do powierzchni ciała owada dzięki siłom elektrostatycznym i specjalnym białkom adhezyjnym. Następnie konidium kiełkuje, tworząc strzępkę infekcyjną i appressorium, które mechanicznym naciskiem oraz przy pomocy enzymów (proteaz, chitynaz i lipaz) penetruje przez kutykulę do hemolimfy owada. Wewnątrz ciała szkodnika grzyb intensywnie się rozmnaża w formie blastospor, rozprzestrzeniając się po wszystkich tkankach i uwalniając toksyczne metabolity (m.in. destruktyny, cytochalazyny, hydroksyfungeriny) przyspieszające śmierć owada. Zainfekowany owad w krótkim czasie przestaje żerować i ginie zwykle w ciągu kilku (3–7) dni. Po śmierci żywiciela, przy wysokiej wilgotności (>80%), grzybnia może przerastać na zewnątrz ciała owada, tworząc nalot zarodników – początkowo białawy, a z czasem charakterystycznie oliwkowo-zielony (stąd potoczna nazwa choroby owadów wywołanej Metarhizium to zielona muszarda).

Mechanizm działania Metarhizium jest wielomiejscowy i nieswoisty, co oznacza, że jednocześnie angażuje wiele ścieżek (mechaniczne uszkodzenie kutykuli, enzymatyczną degradację, toksyny) i trudno jest szkodnikom wykształcić odporność na wszystkie te czynniki naraz. Dzięki temu grzyby te skutecznie zwalczają szerokie spektrum szkodników i są cennym narzędziem w zarządzaniu odpornością – patogen nieustannie ewoluuje wraz z żywicielem, co utrudnia insektoidom uodpornienie się. Metarhizium anisopliae infekuje zarówno stadia glebowe (jaja, larwy, poczwarki w glebie), jak i stadia naziemne szkodników (postacie dorosłe i larwalne na roślinie). Wykazano zakażanie przez ten grzyb wielu gatunków owadów (np. chrząszczy, muchówek, pluskwiaków, motyli) oraz roztoczy szkodliwych dla roślin. Co ważne, patogen ten wykazuje wysoką selektywność – atakuje głównie określone grupy stawonogów, nie powodując chorób u roślin ani kręgowców, a także cechuje się niską szkodliwością względem owadów pożytecznych (np. pszczół, drapieżnych biedronek czy pasożytniczych błonkówek) oraz organizmów glebowych. To czyni go bezpiecznym elementem biologicznej ochrony roślin.

Zastosowania w uprawach rolniczych (polowych)

Uprawy ziemniaka: Metarhizium znajduje zastosowanie w ochronie ziemniaków głównie do zwalczania szkodników glebowych, takich jak drutowce (larwy chrząszczy z rodziny Elateridae, np. Agriotes spp.). Drutowce należą do najgroźniejszych szkodników ziemniaka – żerując w bulwach powodują ich dziurawienie, rozwój zgnilizn i mogą doprowadzić do nieprzydatności plonu na obszarach o dużej presji szkodnika. Wycofywanie silnych insektycydów glebowych (fosforoorganicznych, neonikotynoidów) z powodu ich negatywnego wpływu na środowisko sprawia, że poszukuje się alternatywnych metod kontroli drutowców.

Uprawy kukurydzy i zbóż: W zbożach jarych i kukurydzy również problemem są szkodniki glebowe (drutowce, pędraki) atakujące kiełkujące nasiona i młode siewki, powodując przerzedzenie wschodów. Zastosowanie Metarhizium w tych uprawach przybiera formę profilaktyczną – np. zaprawiania nasion preparatem grzybowym lub wysiewu w międzyplonie inokulowanym materiałem (cover crops zaszczepiane entomopatogenami).

Warzywa polowe: W otwartym gruncie Metarhizium stosuje się przede wszystkim w uprawach warzyw korzeniowych i kapustnych, gdzie istotne są szkodniki glebowe oraz niektóre szkodniki żerujące tuż przy glebie. Przykładowo w warzywach kapustnych larwy śmietek (np. śmietka kapuściana) uszkadzają korzenie i szyjkę roślin. Służy on do podlewania rozsady przed wysadzeniem lub oprysku gleby wokół roślin i zawiera mikroorganizmy tworzące niekorzystne warunki dla szkodników glebowych.

Zastosowania w uprawach ogrodniczych (pod osłonami i ozdobnych)

Uprawy szklarniowe warzyw: W chronionych uprawach warzyw (pomidory, ogórki, papryka, sałata itp.) entomopatogeniczne Metarhizium stosuje się do zwalczania uciążliwych szkodników, takich jak wciornastki, mączliki, przędziorki czy mszyce.. Badania i praktyka wskazują, że preparat ten wykazuje skuteczność porównywalną z insektycydami chemicznymi w redukcji populacji szkodników ssących na roślinach pod osłonami.. W celu zwalczania form glebowych (jaja, poczwarki) często praktykuje się podlewanie podłoża roztworem preparatu Metarhizium – wówczas konidia przenikają do strefy korzeniowej i tam zakażają np. larwy ziemiórek (muszek Sciaridae) czy inne stadia rozwijające się w glebie. Taka dwutorowa aplikacja (oprysk roślin + podlewanie gleby) zwiększa skuteczność w zwalczaniu szkodników zarówno na roślinie, jak i w podłożu.

Rośliny ozdobne i uprawy doniczkowe: W szkółkach roślin ozdobnych, kwiaciarniach oraz w domowej uprawie roślin doniczkowych Metarhizium jest cenionym środkiem do zwalczania szkodników glebowych, szczególnie opuchlaków (chrząszczy z rodzaju Otiorhynchus) i ziemiórek. Larwy opuchlaków (np. opuchlak truskawkowiec) żerują na korzeniach roślin ozdobnych (róże, rododendrony, truskawki w uprawie pojemnikowej itp.), powodując więdnięcie i zamieranie roślin. Zwalczanie opuchlaków bywa trudne chemicznie, natomiast preparat Metarhizium daje tutaj bardzo dobre rezultaty. Granulaty doglebowe zawierające  aplikuje się poprzez wymieszanie z podłożem przy sadzeniu lub rozsypanie na powierzchni donic/pojemników, po czym aktywowane są przez podlanie. Grzyb kolonizuje podłoże i atakuje larwy opuchlaków w glebie. Preparat potrafi zredukować populację larw opuchlaka truskawkowca niemal całkowicie, chroniąc rośliny ozdobne i truskawki przed tym szkodnikiem. Działa on w glebie przez wiele tygodni po zastosowaniu, zapewniając długotrwałą ochronę. Co istotne, taki zabieg jest bezpieczny dla organizmów pożytecznych glebowych (np. dżdżownic) i nie zaburza biologii podłoża.

W uprawach doniczkowych i szklarniowych często występują również ziemiórki (małe czarne muszki składające jaja w wilgotnym podłożu; groźne są ich larwy zjadające korzenie siewek). Metarhizium można stosować profilaktycznie, podlewając podłoże w szklarniach czy w domu – pozwala to ograniczyć namnażanie larw ziemiórek, a tym samym chronić system korzeniowy roślin ozdobnych i rozsad.

ŚRODKI OSTROŻNOŚCI
Nie mieszać z produktami siarkowymi lub miedziowymi.
Przechowywać w suchym i chłodnym miejscu. Trzymać z dala od źródeł ciepła.
Okres prewencji i karencji przed zbiorem: 0 ( zero dni ).

Opakowanie: 1 litr